Stap voor stap

posted in: frits | 0

Vorige week ben ik op mijn werk voor 100% beter gemeld na achttien maanden (deels) in de ziektewet gelopen te hebben. Ik weet nog dat ik in oktober 2017 werd ziekgemeld en dat ik had verwacht, direct na de bestraling wel weer te kunnen beginnen met werken. Dat viel vies tegen, zoals het hele oprapen van deze zak met botten vies tegenviel. Ik heb tegenwoordig een heel nieuw scala aan auwtjes en zeertjes en mijn conditie is op het peil van een 90-jarige kettingroker, maar he: we leven nog. Even samenvatten:

  1. ik heb meer haar op mijn hoofd dan 10 jaar geleden.
  2. ik heb minder haar op mijn lichaam dan bij mijn geboorte, ik hoef me bijvoorbeeld nog maar één keer per maand te scheren.
  3. afgezien van de bestralingsbezoeken was ik in de afgelopen 18 maanden ca. 30 keer bij huisarts of specialist. Mijn eigen risico was in de tweede week van januari al opgebruikt.
  4. van de mensen waar ik mee in de taxi naar het ziekenhuis zat, is er één dood, drie gaan er nog op (middel)korte termijn, twee zitten middenin een experimentele laatste behandeling, die nu aanslaat, maar straks misschien niet meer. Je kunt op ieder gegeven moment om je heen kijken en 20% van je collega-patiënten wegdenken, want zo zal het zijn over een jaar.
  5. ik heb een gat in mijn leven van 18 maanden. Soms maak ik op mijn werk een weetjenog-grapje over iemand of een situatie en terwijl ik het zeg, merk ik opeens dat ik het over twee jaar geleden heb.
  6. zeuren en klagen is gezond. Met mate natuurlijk, maar je af en toe een hele dag overgeven aan grenzeloos zelfmedelijden en zwarte humor is uitermate reinigend, ik blijk er bovendien een natuurtalent in.
  7. de verschuiving van wat er belangrijk is in een leven, is enorm. Ons wereldje is kleiner en intiemer geworden en mijn energie maakt het noodzakelijk, alleen nog behapbare dingen te doen en daarvan dan maar een tegelijk. Het plezier in de dingen die je wél doet, is daarentegen des te groter.
  8. ik ben niet bang voor de dood. Vermoed had ik dat altijd al, maar tegenwoordig weet ik dat zeker. Het enige waar je m.i. bang voor hoeft te zijn, is of je genoeg hebt gedaan, of de belangrijke dingen wel genoeg aandacht hebben gekregen. Of de liefde die je voelt de prominente plek heeft gekregen, die hij verdient.
  9. Pia komt in augustus voor het laatst. Pia is de verpleegster met de feministische wereldbaan: al chemisch castrerend trekt ze in haar cabrio door Noord-Nederland. Ze heeft zelf baarmoederkanker gehad en weet waar ze het over heeft. Ik mag haar graag, ondanks haar baan, maar ik zal blij zijn als ik haar nooit meer zie.
  10. in de zorg werken bevlogen mensen, die ondanks de administratieve overhead en alsmaar toenemende werkdruk aan de lopende band, die de afdeling radiologie is, en voor matig geld werkelijk iedere dag bezig zijn met het patiëntenbelang. Het is goud waard als je op een bestralingstafel ligt en iemand stelt je vragen als “wat ga je dit weekend doen?” Zelf ben je geneigd om te vergeten dat er een normale wereld bestaat. Ze hoeven niet normaal te doen, ze zouden zich kunnen beperken tot rechtleggen en de hoogtezon erop. Ik vind het groots, hoe al die radertjes in de gezondheidszorg bij alle druk nooit vergeten, menselijk te zijn. Dat gaat van de mevrouw aan de afsprakenbalie via de verpleegkundigen helemaal door tot de radioloog zelf. Niets dan lof voor de Noordwest-ziekenhuisgroep, locatie Alkmaar.
  11. 11.2. In december was er bij De wereld draait door een item over het getal van het jaar. Voor mij was dat 11.2. Dat was de afstand tussen de getatoeëerde markeringen op mijn heupen en de bestralingstafel.
  12. Last but not least: ik ben gelukkig. Met vrouw, katten, poëzie en huis met voor- en achtertuin. En dan blijkt maar weer, dat ik uiteindelijk alleen maar heb gewonnen, want voor ik ziek werd, zat ik een stuk slechter in mijn zekerheden.

 

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Leave a Reply